1999 - Imola
"Arie's on tour"






Home
 

Wie zijn wij?

Hoe het begon

Welke races?

Mail ons

Links






Het circuit der circuits in de jaren 90 is toch wel Imola. Sinds tijden de eerste GP op Europees grondgebied, gelegen in het ministaatje San Marino. Aangezien het slechts 1400 kilometertjes rijden is, besluiten we om weer eens vrijdagochtend vroeg te vertrekken. Aangezien Arie liever niet door lange tunnels rijdt, besluiten we om niet via Zwitserland maar via Oostenrijk te rijden. Zonder problemen, met landkaarten en tevoren uitgeprintte routeplanners, kwamen we vroeg in de avond bij het plaatsje Imola aan. Het eerste wat ons opviel was dat er een groot bord "Welcome in San Marino" aan de rand van het dorp stond, terwijl we dus echt nog in Italië waren en het staatje San Marino nog zeker 25 kilometer verder lag. Maar voor een weekend werd het dorpje verhuisd, zodat er 2 races per jaar in Italië gereden konden worden terwijl er maar 1 race per jaar per land was toegestaan.
Welcome to San Marino
Vlak bij het circuit werden we een soort appelboomgaard ingewezen, dit was de camping. De auto en de tent werden tussen 2 rijen appelboompjes neergezet, de Nederlandse vlag werd aan de tent gehangen (dan is de tent 's nachts beter te herkennen) en wij wandelden richting circuit om de omgeving te verkennen. Al snel kwamen we bij een kermis uit, zag er el gezellig uit maar we waren tenslotte niet voor een kermis zo ver gereden, dus we gingen bij de tent wat eten (leve de BBQ) en wat drinken, en vermoeid van de reis vielen we vredig in slaap.

Zaterdagochtend waren we bijtijds wakker. We wilden naar de bekende badplaats Rimini gaan, het was begin mei en het weer in Italië was fantastisch. Arie moest wel eerst even naar het toilet, de hamburgers van de vorige avond wilden niet mee naar de zee. We hadden aan de rand van de boomgaard een bouwvallig gebouwtje zien staan, en dat zou goed het sanitaire gedeelte van de camping kunnen zin. Binnen enkele minuten was Arie terug, met de mededeling "Daar ga ik niet zitten." Na een vluchtige inspectie bleek waarom, er was wel degelijk een toiletgedeelte, maar kennelijk geen stromend water dus het lag er vol met van alles waar je dus inderdaad niet tussen wilt zitten. Richting circuit stonden wel 3 dixi's, met ca. 100 wachtenden ervoor, dus leek het ons het beste om onderweg naar Rimini bij het eerste tankstation onze sanitaire pitstop te maken.
De camping verlaten bleek moeilijker dan verwacht, aangezien wij de enigen waren die van het circuit weg wilden gaan. De zeer behulpzame Italiaanse parkeerwachters wilden ons iedere keer terug het parkeer/kampeerterrein op sturen, maar dankzij ons vlekkeloos italiaans (en een flinke dot gas) konden we toch de weg op, nagezwaaid en vriendelijk gezegend door de eerder genoemde parkeerwachters. Een tankstation was al snel gevonden, en vervolgens reden we binnen een uur Rimini binnen. Voor een zo bekende badplaats was het er wel erg stil, we zaten dus duidelijk niet in het hoogseizoen.
Rimini_strand
Na even op het strand heen en weer gelopen te hebben vonden we het tijd voor een drankje. Terwijl we op het terrasje in de zon van onze versnapering zaten te genieten, zagen we dat achter de bar een t.v. aanstond, met daarop: DE KWALIFICATIE. Pilsje opgepakt, naar de bar gewandeld en daar zaten we dan, 1500 kilometer van huis, 100 kilometer van het circuit in een kroeg naar de kwalificatie te kijken. De uitslag was voor ons zeer bevredigend: pole voor Hakkinen en Coulthard op de 2e plaats (allebei in McLaren), gevolgd door Schumacher en Irvine in de Ferrari en Villeneuve met zijn BAR op de 5e plaats.
Na wat gegeten te hebben, reden we via de kustweg terug richting Imola, bezochten onderweg nog vlug een toilet, en nadat we bij de tent nog wat gedronken hadden gingen we eens richting stadje. We wandelden via de kermis, waar een grote zweefmolen voor het meeste spektakel zorgde. De Italianen maakten er een sport van om, voor de zweefmolen begon te draaien, zich vast te houden aan het stoeltje van degene voor zich, om dan vervolgens eenmaal in de lucht zich zo hard mogelijk tegen de voorganger af te zetten. Die probeerde dan vervolgens degene voor hem weer te vangen, zich zo hard mogelijk af te zetten enzovoort. Leuk om te zien, maar geen avondvullend programma dus doorgelopen riching centrum.

zweefmolen

Dit was niet te missen, we volgden gewoon de mensenstroom en kwamen bij een pleintje uit, waar het erg gezellig maar vooral heel erg druk was. Zo druk zelfs, dat wij volgens mij de laatsten waren die er nog bij konden, nog meer mensen en ze zouden ze moeten stapelen. Het was echt een Ferrari-lokatie, veel rode shirtjes en petjes, veel kraampjes met voornamelijk Ferrari merchandising, en zelfs een echte Ferrari-bar. En ondanks dat het door de drukte erg lastig was om wat te drinken te krijgen, vermaakten we ons prima en vloog de tijd om. Nog even via de kermis terug, en dan het tentje maar weer in. Hier nog wat gedronken en bijgekletst, en vervolgens in slaap gevallen.

Zondagochtend. We worden wakker, en er komt al snel een probleempje boven borrelen. Aangezien bijna niets menselijks ons vreemd is, voelen we een lichte drang om een toilet te bezoeken. Maar wetende hoe het met de lokale sanitaire voorzieningen gesteld is, voelen we ons genoodzaakt een creatieve oplossing voor ons krampachtig probleem te zoeken. Uiteindelijk zien we een oplossing, en zonder in details te treden wil ik nog vermelden dat er een lege koelbox en enkele vuiniszakken bij betrokken zijn.
Voldaan vertrekken we richting circuit, waar we met onze staanplaatstickets graag op de Rivazza Hill willen plaatsnemen. Dit is een prachtige helling aan de binnenzijde van het circuit, waar je uitkijkt op de 2 vrijwel aaneengesloten haakse bochten, die samen zo een 180 graden bocht maken. Op zich misschien niet extreem bijzonder, maar op deze heuvel kunnen zo'n 35.000 fans plaatsnemen en dat geeft zo een aparte sfeer, dat moet je gewoon meemaken. Echter zijn er zo'n 45.000 fans die dit ook vonden, dus het was het voor ons onmogelijk om er nog bij te komen.

Rivazza hill

Dus wandelden we verder rond het circuit om een plekje te vinden waar we niet een heel dorp Italianen tussen ons en het circuit hadden staan. We namen uiteindelijk genoegen met een plekje net na de Variante Alta, waar de snelheid van de auto's in ieder geval zo laag is dat je kan zien wie er voorbij komt. Ook sta je daar tussen de bomen, zodat er in ieder geval lekker wat schaduw is, wat bij de hoge temperatuur die dag nog niet zo verkeerd is. (Je zal maar tussen 35.000 andere mensen op een schuine helling in de brandende zon staan!) Nadeel van de bomen is, dat ze het uitzicht naar links en rechts enorm belemmeren, dus al met al zijn dit de slechtste plaatsen die we tot nu toe hebben gehad.
Als de race van start gaat, kunnen we in ieder geval zien dat Hakkinen zijn pole weet te verdedigen, en langzaam aan een voorsprong weet op te bouwen ten opzichte van zijn grootste rivaal, Schumacher. Als hij in de 17e ronde iets te wijd uit een bocht komt en met zijn auto tegen de muur crasht, worden de Ferrari suporters gek van blijdschap. Schumacher rijdt hierdoor aan de leiding, en staat deze plaats tot aan de finish niet meer af, al blijft Coulthard binnen de 5 seconden op de tweede plaats rijden. De rest van het veld, althans de overige 6 coureurs die de race uitrijden, volgen met minstens 1 ronde achterstand. Hoewel het niet onze droomuitslag is, verwachten we in ieder geval een enorm feest, want sinds 1983 had Ferrari hier niet meer weten te winnen.
We zorgden er voor om op tijd op het plein van de vorige avond te zijn, om zo nog een glimp van de Ferrari-bar te zien. Tot onze grote verbazing was de Ferrrari bar verdwenen, de menigte was verdwenen en het feest was verdwenen. De enigen die er nog door het dorpje tussen de kraampjes, barretjes en terrrasjes rondzwierven waren de niet-Italianen. Navraag, uiteraard in ons smetteloze Italiaans, bij een Italiaan die bij een bierstand werkte leerde ons dat de veroorzaker van het ontbreken van feestende Italianen "il Papa" was. Dit bleek niet zijn vader, echter dé Paus te zijn, die landgenoten verbood om op zondag feest te vieren. Het weerhield er ons niet van om, samen met een groep Engelsen, er toch nog een redelijk feest van te maken, tot diep in de nacht.

De terugreis op maandag verliep zonder bijzondere incidenten, behalve dat het de hele reis door Italië erg mistig was, ook buiten de auto. Al met al een leuk weekend, maar het zou niet in onze favorieten top 3 komen.

Terug naar "welke Races"                               Tips