2001 - Barcelona
"Arie's on tour"






Home
 

Wie zijn wij?

Hoe het begon

Welke races?

Mail ons

Links





Aangezien het terug gaan naar een circuit waar we al ooit geweest waren ons vorig jaar goed beviel, waren we het er al snel over eens om voor dit jaar terug te gaan naar Barcelona. Met in het vooruitzicht dat we de weg daar al een beetje kennen, en daarmee dus sneller bij het circuit en de juiste camping kunnen komen, vertrokken we vrijdag om ongeveer 6 uur 's ochtends vanuit het midden van het land. De meest logische route volgens de diverse routeplanners was via Breda naar Antwerpen, Brussel, Luxemburg en dan de Route de Soleil. De 1530 kilometer zou in ruim 14 uur af te leggen zijn, en de ervaring had ons geleerd dat we op zo'n afstand er nog wel een uurtje of anderhalf af zouden weten te snoepen.
Dus stonden we om 7 uur al bij de grensovergang bij Breda in de file, veroorzaakt door protesterende boeren, die met het ergens i.v.m. de MKZ-crizis niet mee eens waren. Hierdoor kwamen we ook bij Antwerpen en Brussel vast te staan, zodat we na ongeveer 5 uur zo'n 200 kilometer afgelegd. En aangezien we de afspraak hadden gemaakt dat we om de 5 uur van chauffeur zouden wisselen, was het de beurt aan Arie om te rijden. We waren Brussel net voorbij, de files waren opgelost en Arie besloot om er maar even flink de vaart in te zetten, zodat we toch nog op vrijdag in Spanje aan zouden komen. Ondertussen lagen Arie en Arie wat weg te doezelen in de auto, en beantwoordden alle vragen en opmerkingen van Arie met een welgemeend "mwwaah". Dus toen Arie trots meldde dat we al bijna in Trier waren, schrokken de andere twee wakker en vroegen hoe hij er bij kwam om via Duitsland te rijden. Blijkt dat hij op de vraag: "moet ik Trier volgen?" het antwoord
"mwwaah" als ja opgevat had. Dus nog meer tijdverlies, omgedraaid en eenmaal in Frankrijk nog maar wat harder gereden.
Trier

Vanaf daar liep het eigenlijk allemaal op rolletjes, en toen uiteindelijk Arie als derde aan het rijden was en eenmaal in Spanje de afgeladen Ford Focus op een snelheid van bijna 200 km/h had, leek het verstandiger om toch maar weer wat rustiger aan te doen. We wisten niet zeker of er je een spaanse cel beschikking had over televisie met Formule 1.
Dit keer reden we direkt naar het circuit en bijbehorende camping, en bij het licht van de auto werd het tentje opgezet, de bbq aangestoken en wat gedronken, waarna we vermoeid de tent inkropen en gingen slapen.

Op zaterdag ochtend gingen we, na ons een beetje opgefrist te hebben, op weg naar het plaatsje Montmeló. We wisten dankzij het internet dat daar een treinstation zou zijn, zodat we snel in Barcelona zouden zijn. Op het centraal station aangekomen prentten we nog even het juiste perron in ons hoofd, keken hoe laat de laatste trein terug ging naar Montmeló en gingen met de metro richting Ramblas. Hier wandelden we weer richting haven, bekeken de diverse kraampjes en bewonderden de levende standbeelden, nu in nog grotere getale aanwezig dan vorige keer.

standbeeld

Omdat de zon zo warm begon te worden dat al het vocht uit onze kelen verdampt was, besloten we op een terrasje om onze dorst te lessen en de passerende mensen te bewonderen. Puur toevallig bleken we op precies hetzelfde terrras te zitten als 3 jaar ervoor. Na enige tijd kwam er een groepje Engelsen bij ons op het terras zitten, en raakten we in gesprek over o.a. de levende standbeelden. "Dit is niks aparts, dat kan ik ook"  zei Arie, zette zijn stoel op de rand van het terras, trok één been op waarop hij ging zitten en legde zijn oranje hoed op de grond. Spontaan ging een van de Engelsen er bij staan en begon te roepen: "Vietnam, Afghanistan, victim of war" en toen er enkele mensen bleven staan begon hij luid hele verhalen af te steken over het oorlogverleden van Arie, hoe hij zijn been was kwijtgeraakt en dat hij financiële steun nodig had. In korte tijd trokken ze meer publiek dan de echte levende standbeelden, en de vrienden van de Engelsman liepen om de beurt voorbij om wat geld in de hoed te gooien.

invalide

Toen het bedrag naar schatting groot genoeg was voor een rondje bier voor de Engelsen en onszelf, pakte Arie de hoed weer op, ruilde de inhoud hiervan met een ober tegen bovengenoemd bier, en brachten we de rest van de dag samen met onze nieuwe vrienden op het terras door.

Tegen een uur of 11 haastten we ons nog even naar de Mac, en namen de metro terug naar het station waar we netjes op het perron op de laatste trein stonden te wachten.  Om de tijd wat te doden probeerden we een gesprek aan te knopen met 2 jongedames die op hetzelfde perron stonden te wachten, en informeerden of ze ook naar het circuit moesten. Ondanks de taalbarriëre bleek dat zij zich in de richting van Tarragona wilden begeven, dus waarschuwden we hen dat ze op het verkeerde perron stonden, dit was immers het perron waar wij uit de trein van Montmeló uitgestapt waren........ en ineens beseften wij ons (in iedergeval Arie) dat het dan best wel logisch was dat de trein náár Montmeló dus op een ander perron zou aankomen. We bedankten de signorita's, snelden na op de infoborden gekeken te hebben naar het juiste perron en waren precies op tijd om in te stappen in de trein die al klaar stond. Eenmaal in Montmeló aangekomen vonden we dat we nog wel een afzakkertje verdiend hadden, omdat we ons óf een wandeling van ruim 20 kilometer óf een overnachting op een station uitgespaard hadden. Aldus werd een gezellige dag ook nog gezellig afgesloten, en ongetwijfeld zijn we daarna naar de tent gegaan om te gaan slapen.

Zondagochtend. We wilden goede plaatsjes op het circuit hebben, dus vertrokken we relatief vroeg richting circuit. In shirt, korte broek en gewapend met zonnebrand en zonnebril, zagen we dat de meeste mensen om ons heen truien en jassen bij zich hadden. Nou was het nog niet heel heet, maar de ervaring had ons geleerd dat als de zon eenmaal hoger aan de hemel staat, het echt abnormaal warm kan worden deze tijd van het jaar. Aangekomen op de plek vanwaar we voldoende van het circuit konden overzien, merkten we dat de temperatuur begon te dalen in plaats van te stijgen. Een half uur voor de race was het zelfs zo koud, dat we nog twijfelden om Arie terug te sturen naar de tent om daar wat jassen op te halen, maar bang om de start te missen wilde hij dat niet doen. Dus rillend keken we de race, waarbij Hakkinen overtuigend zijn eerste positie verdedigde, tot in de laatste ronde recht voor ons zijn koppeling het begaf, waardoor hij uitviel.

hakkinen

Hierdoor ging de eerste plaats naar Schumacher, tweede werd Montoya en Villeneuve eindigde op de derde plaats.
Inmiddels brak de zon door, waardoor de temperatuur al snel steeg en wij met een koud pilsje probeerden warm te worden in de zon op een terrasje bij een kraampje op het circuit. Toen het tentje ging sluiten waren we voldoende opgewarmd om terug te wandelen naar de tent, om warmere kleren aan te trekken. Onderweg ontdekten we een nog kortere weg tussen camping en het dorpje Montmeló, zodat we in de warmere kleding nog wat afzakkertjes in het dorpje gingen halen. Het was wel leuk, maar niet erg druk en daardoor ook niet supergezellig.
Redelijk bijtijds gingen we terug naar de tent, om nog wat slaap te krijgen zodat we maandagochtend na de tent opgebroken te hebben rond 6 uur weer richting huis konden vertrekken. De reis verliep probleemloos, zodat we lekker op tijd weer thuis waren.





Terug naar "welke Races"                               Tips